bişeyleri ,
yıllar öncesinden küçücük bir çuvala boğup
çıkardığı sesi kerpiçlerle gömmüşüzdür aslında
her taşındığımız evin duvarına...
sonra sanki hep hatırlamak istercesine
sürekli bişiler asarız duvarlara
hep bakıyor olmak uğruna...
biraz daha tutuluruz o duvalar ardına,
ta ki
Minicik bir kahkaha asılana kadar oralara...
Çaldırmışızdır tüm riskleri
mutlu olmamak pahasına.
en derinimizi ,
uzun vazgeçişlerle
en korktuğumuz yer haline getirmişsizdir aslında...
tüm mücadelemiz sessizliğimizi bırakmaksa o yıllara
biz neden konuşmaya çabaladık?
neden sesimizi duyuramayınca zamanı durdurmaya çalıştık ?
peki ya dönmeseydik bi sese
bir günü daha gömmüş olmazmıydık geçmişe?
o değil de,
gömmek yerine
niye bir kadeh daha kaldıramıyoruz ki düne,
yeni doğmuş gibi bugüne...
aslında biz
hiç bi zaman cesart edemedik yarını yaşayıp görmeye.
cümlelerimizi yarıda bırakmak pahasına
yeniden yasamak için çocukken inandığımız masallarda
koşarak yaklaşmak tadında muta
elimizi bağlayıp kolumuza
zamanın geçmesini bekledik sabırla...
biz ne zaman böyle olduk !
Ya da
Böyle olan sizlerde ne bulduk !
0 yorum:
Yorum Gönder