Mutlu Son !

Geçen gün son yağmurunu verdi küçük ,

son hatrını saydı o kahvenin

sonra kapısı bile olmayan bi yerde

çekip gitti...

arkasında bıraktığı hiç bişey de yoktu aslında

soruları dışında...

Niye diyemedi o saatten sonra hiçbişeye...

hiçbişey yakışamadı çünkü

o anlam yığını 2 dakikadan sonra...

neyse ki mutluluk hiç zor değildi,

beklemeler kadar değildi.

pusuda bekleyen hep bir nefes vardı gaipte

ama herşey geçmiş zamanla kurulu cümlelerdeydi.

o kısacık zamanda büyük keşkeler vardı ,

o upuzun cümlelerde büyük vazgeçişler

ve

gecede

tarifi olamayan

daha başka , daha derin sessizlikler...

yazıklara sarılıp geçmiş,

sokağın yanına bırakıldı...

bir söz daha sarfedildi boşluğa,

'git'...

'ben giderim sen gönderirsen' saklı bakışlarla

karşılanabileceği hiiiç bilinemeden...

O zaman...

Avuçlarındaki çaresizlikleri yüklenen biri yok ,

Sahte mutluluklarının destekçilerini inkar eden yok ,

küçük mızmızlıklarınla yarattığın

küçük mutsuzluklarına

büyük gülücükler konduran da yok...

bir kez daha keşke dersen

çok geç olmuş bir zaman bile yok...

gittim ben...