SON !

Konuşamadıklarını yazarmış insan,

Ne çok sustu küçük şimdiye...

Hiç gerek olmayan saatlere ,

Hatta gecelere bırakılan hüzünler

hep unuttu yarını pervasızca...

Şimdi

Tüm nedenlerini ve verdiği şansları ceplerine doldurup,

Sessizce uzaklaşıyor küçük,

Başka nefesler içeren

Tüm hayallerini ipe asarcasına,

Biraz sitemle,

Tüm vazgeçmişliğiyle...

Neden mi?

Yaşanılan anlara bırakılan

ve

Hiç cevabı olamayan sorulardan,

Sadece bekleyebilmekten,

Tek istediği iki damla huzurken

Sürekli serçeleri ağlatmış olmaktan,

Mutluluğunu yansıttığı gözlerinde

Hep birşeyler görebilme umudundan,

Sıkıldığından...

Şimdi

O küçük kız giderken,

İster miydi bir şarkının onu durdurmasını yine zannediyorsun,

Tek kelime olmadan yaşatırken vazgeçişlerini insanlar,

Benim de cesaretim yok artık o küçüğü korumaya.

Bir gün bile yok artık o küçük,

Oyuncaklarını kıran geçmişini,

Gülümsemesini çürüten dününü

ve

Hayallerini yıkan geleceğini

İki satırda topladı işte!

Şimdi

Ne on dakika yeter yaşamaya,

Ne bir kaç yıl,

Sözcükler yeter konuşmaya sadece...

Şimdi

Küçük gitti,

Git sende!

Derin geçmişinle sahiplendiğin vazgeçişlerinde,

Mutu yakaladığın bencil benliğinde,

Tek damla hüznünü sahiplenmeye yeteceğini düşündüğün,

Bavuluna sığdırabileceğin tüm yanlızlığınla

(hep bitirilmeye çalışılan yaşamlara inat,

son yazımı yarım bırakıyorum)